อตฺถิ เม ปุริโส เทว สพฺพกิจฺเจสุ พฺยาวโฏ ตสฺส เจโกปราธตฺถิ ตตฺถ ตฺวํ กินฺติ มญฺญสิ ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพ ข้าพระบาทมีบุรุษผู้ขวนขวายในกิจทุกอย่าง อยู่คนหนึ่ง แต่เขามีความผิดอยู่ข้อหนึ่ง พระองค์จะทรงโปรดดำริในความ ผิดของเขานั้นเป็นประการใด พระเจ้าข้า.

ข้าแต่สมมติเทพ ข้าพระพุทธเจ้ามีคนที่ขวนขวาย ในกิจการทุกอย่างอยู่คนหนึ่ง แต่เขามีความผิดอยู่เรื่องหนึ่ง พระองค์จะทรงดำริเป็นประการใด ในความผิดนั้น พระเจ้าข้า (พระราชาตรัสว่า)

อมฺหากํ อตฺถิ ปุริโส เอทิโส อิธ วิชฺชติ ทุลฺลโภ องฺคสมฺปนฺโน ขนฺติ อสฺมาก รุจฺจตีติ ฯ ขนฺติวณฺณนชาตกํ ปญฺจมํ ฯ ---------

บุรุษเช่นนี้ของเราก็มีอยู่ในที่นี้ แต่บุรุษผู้ประกอบด้วยองค์คุณหาได้ยาก เราจึงสู้อดใจเสีย. จบ ขันติวรรณนชาดกที่ ๕.