หลักประกันซึ่งนายจ้างได้วางไว้ตามกฎกระทรวงการขอใบอนุญาต การออก ใบอนุญาต การต่ออายุใบอนุญาต และการกำหนดหลักประกันในการนำคนต่างด้าวมาทำงานกับ นายจ้างในประเทศ พ.ศ. ๒๕๕๙ ให้ถือว่าเป็นหลักประกันตามกฎกระทรวงนี้และให้ใช้บังคับได้ต่อไป การวางหลักประกันเพิ่ม การเปลี่ยนแปลงหลักประกัน และการเรียกหลักประกันเพิ่ม สำหรับหลักประกันที่วางไว้ตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามกฎกระทรวงการขอใบอนุญาต การออกใบอนุญาต การต่ออายุใบอนุญาต และการกำหนดหลักประกันในการนำคนต่างด้าวมาทำงานกับนายจ้างในประเทศ พ.ศ. ๒๕๕๙ ในกรณีที่นายจ้างซึ่งวางหลักประกันตามวรรคหนึ่ง นำคนต่างด้าวรายใหม่มาทำงานเพิ่มขึ้น ภายหลังวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ ให้วางหลักประกันเฉพาะคนต่างด้าวรายใหม่ที่เพิ่มขึ้นในอัตรา หนึ่งพันบาทต่อคนต่างด้าวหนึ่งคน ตามข้อ ๑๖ และการดำเนินการอื่นเกี่ยวกับหลักประกัน เป็นไป ตามกฎกระทรวงนี้

การรับหลักประกันที่วางไว้ตามกฎกระทรวงการขอใบอนุญาต การออกใบอนุญาต การต่ออายุใบอนุญาต และการกำหนดหลักประกันในการนำคนต่างด้าวมาทำงานกับนายจ้างในประเทศ พ.ศ. ๒๕๕๙ คืน สำหรับนายจ้างที่นำคนต่างด้าวมาทำงานก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ และ นายจ้างนั้นไม่มีความรับผิดที่ต้องชดใช้ตามพระราชกำหนดการบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. ๒๕๖๐ แล้ว ให้ดำเนินการดังต่อไปนี้

(๑) กรณีนำคนต่างด้าวมาทำงานไม่เกินเก้าสิบเก้าคนในวันก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ ให้มีสิทธิได้รับหลักประกันคืนในอัตราหนึ่งพันบาทต่อคนต่างด้าวหนึ่งคน

(๒) กรณีนำคนต่างด้าวมาทำงานตั้งแต่หนึ่งร้อยคนขึ้นไปในวันก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้

(ก) นายจ้างที่ไม่มีลูกจ้างซึ่งเป็นคนต่างด้าวเหลืออยู่ ให้มีสิทธิได้รับหลักประกันคืน ทั้งจำนวน เลม่ ๑๓๘ ตอนที่ ๖๖ ก หนา้ ๗

(ข) นายจ้างที่มีลูกจ้างซึ่งเป็นคนต่างด้าวเหลืออยู่ตั้งแต่หนึ่งร้อยคนขึ้นไป ไม่มีสิทธิได้รับ หลักประกันคืน

(ค) นายจ้างที่มีลูกจ้างซึ่งเป็นคนต่างด้าวเหลืออยู่ไม่เกินเก้าสิบเก้าคน ให้คงหลักประกัน ตามจำนวนคนต่างด้าวที่ยังเหลืออยู่ในอัตราหนึ่งพันบาทต่อคนต่างด้าวหนึ่งคน สำหรับหลักประกัน ที่เกินจากจำนวนดังกล่าวให้นายจ้างมีสิทธิได้รับหลักประกันคืน ให้ไว้ ณ วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. ๒๕๖4 สุชาติ ชมกลิ่น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน เลม่ ๑๓๘ ตอนที่ ๖๖ ก หนา้ ๘ หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๒๖ วรรคสอง และมาตรา ๒๘ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชกำหนดการบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. ๒๕๖๐ และมาตรา ๒๘ วรรคสาม มาตรา ๓๐ วรรคสี่ มาตรา ๔๖ วรรคสอง และมาตรา ๕๕ วรรคสาม แห่งพระราชกำหนด การบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. ๒๕๖๐ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดการบริหารจัดการ การทำงานของคนต่างด้าว (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๖๑ บัญญัติให้การขออนุญาตและการอนุญาตประกอบธุรกิจ การนำคนต่างด้าวมาทำงานกับนายจ้างในประเทศ การขอต่ออายุใบอนุญาตและการอนุญาต และหลักประกัน ในการนำคนต่างด้าวมาทำงานกับนายจ้างในประเทศ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนด ในกฎกระทรวง จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้