๑. จิตกปูชกเถราปทาน (๒๙๑) เล่ม ๓๒

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นพราหมณ์มีนามว่าอชิตะ ประสงค์จะทำการบูชา จึงรวบรวมดอกไม้ต่างๆ ไว้

ข้าพเจ้าได้เห็นจิตกาธานของพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขี ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก ที่กำลังลุกโพลงอยู่ จึงนำดอกไม้นั้นมาโปรยลงที่จิตกาธาน

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ในกัปที่ ๒๗ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ ชาติ มีพระนามว่าสุปัชชลิตะ เป็นใหญ่ในหมู่มนุษย์ มีพลานุภาพมาก

พึงทราบเรื่องราวในอปทานที่ ๑ วรรคที่ ๓๐ ดังต่อไปนี้ :-

บทว่า อาหุตึ ยิฏฺฐุกาโมหํ ความว่า เรามีความประสงค์จะทำการบูชาสักการะ.

บทว่า นานาปุปฺผํ สมานยึ ความว่า เราได้นำเอาดอกไม้เช่นดอกจำปาและดอกช้างน้าวเป็นต้นต่างๆ หลายชนิดมารวมไว้เป็นอย่างดี คือทำเป็นกอง.

บทว่า สิขิโน โลกพนฺธุโน ความว่า เราได้เห็นจิตกาธานอันมีกองฟืนรุ่งเรืองลุกโพลงของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิขี ผู้เป็นเผ่าพันธุ์คือเป็นญาติของชาวโลกทั้ง ๓ ทั้งหมดแล้วจึงได้นำเอาดอกไม้นั้นมาทำการบูชาที่จิตกาธานแล. จบอรรถกถาจิตกปูชกเถราปทาน -----------------------------------------------------