บัดนี้ ชื่อว่าเรื่องการข่ม.

ในเรื่องนั้น ชนเหล่าใดมีความเห็นผิดดุจลัทธินิกายมหาสังฆิกะทั้งหลายว่า ผู้ใดมีกำลัง มีอำนาจในโลกถ้าว่า เขาไม่พึงอาจเพื่อข่มจิตของผู้อื่นได้ไซร้ ความมีกำลังหรือความมีอำนาจจะมีประโยชน์อะไรแก่ชนเหล่านั้นก็เพราะความเป็นผู้มีกำลังและมีอำนาจ บุคคลเหล่านั้นจึงข่มจิตของบุคคลเหล่าอื่นได้ ดังนี้

คำถามของสกวาทีว่า บุคคลอื่นข่มจิตของบุคคลอื่น เป็นต้น โดยหมายถึงชนเหล่านั้น คำตอบรับรองเป็นของปรวาที.

บรรดาคำเหล่านั้น คำว่า ข่ม ได้แก่ การห้ามจิตมิให้ตกไปสู่สังกิเลส.

คำที่เหลือในที่นี้ พึงทราบตามพระบาลีนั่นแล.

อรรถกถานิคคหกถา จบ. -----------------------------------------------------