ปุเร ตุวํ สีลวตํ สกาเส โอกฺกนฺทิกํ กีฬสิ อสฺสมมฺหิ กโรหเร มกฺกฏิยานิ มกฺกฏ น ตํ มยํ สีลวตํ รมาม ฯ

เจ้าลิง เมื่อก่อน เจ้าเคยโลดเต้นเล่นในสำนัก เราผู้คะนองเล่นเป็นปกติ เจ้าจะกระทำอาการโลดเต้นอย่างไรมาก่อน บัดนี้ เราไม่ชื่นชมยินดีอาการ นั้นของเจ้าแล้ว.

สุตา หิ มยฺหํ ปรมา วิสุทฺธิ โกมาริยปุตฺตสฺส พหุสฺสุตสฺส มาทานิ มํ มญฺญิ ตุวํ ยถา ปุเร ฌานาภิยุตฺตา วิหราม อาวุโส ฯ

ความหมดจดด้วยฌานอย่างสูง เราได้ฟังมาจากอาจารย์ชื่อโกมาริยบุตร ผู้เป็นพหูสูต บัดนี้ ท่านอย่าเข้าใจเราว่าเหมือนแต่ก่อน ดูกรท่านผู้มีอายุ เราประกอบไปด้วยฌานอยู่ทั้งนั้น.

สเจปิ เสลสฺมิ วเปยฺย พีชํ เทโว จ วสฺเส น หิ ตํ วิรูเฬฺห สุตา หิ เต สา ปรมา วิสุทฺธิ อารา ตุวํ มกฺกฏ ฌานภูมฺยาติ ฯ โกมาริยปุตฺตชาตกํ นวมํ ฯ ---------

เจ้าลิงเอ๋ย ถ้าแม้บุคคลจะพึงหว่านพืชลงที่แผ่นหิน ถึงฝนจะตกลงมา พืชนั้นก็งอกงามขึ้นไม่ได้แน่ ความหมดจดด้วยฌานอย่างสูงนั้น ถึงเจ้า จะได้ฟังมาแล้ว เจ้าก็ยังเป็นผู้ไกลจากภูมิฌานมากนัก. จบ โกมาริยปุตตชาดกที่ ๙.