พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · กาสาววรรค
๒. จุลลนันทิยชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๙๓–๒๙๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในกาสาววรรคมี ๔ ฉบับ
๒๒๒. จูฬนนฺทิยชาตก (๒)
๒. จูฬนันทิยชาดก (๒๒๒)
ว่าด้วยพญาวานรจูฬนันทิยะ
(บุรุษชั่วถูกแผ่นดินสูบระลึกถึงโอวาทของอาจารย์ได้ จึงกล่าวรำพันว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต กาสาววรรค จุลลนันทิยชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๖๒–๖๓ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๐๓–๑๐๓
อิทํ ตทาจริยวโจ ปาราสริโย ยทพฺรวิ
มาสุ ตฺวํ อกริ (๑) ปาปํ ยํ ตฺวํ ปจฺฉา กตนฺตเป.
- ๑สิ.อิ. อกรา
ท่านอาจารย์ปาราสริยะได้กล่าวคำใดไว้ว่า
ท่านอย่าได้ทำความชั่วที่ทำแล้วจะทำตนให้เดือดร้อนในภายหลัง
คำนี้เป็นคำของอาจารย์
ยานิ กโรติ ปุริโส ตานิ อตฺตนิ ปสฺสติ
กลฺยาณการี กลฺยาณํ ปาปการี จ ปาปกํ
ยาทิสํ วปเต พีชํ ตาทิสํ ลภเต (๑) ผลนฺติ.
- ๑ฉ.ม. หรเต
คนทำกรรมใดไว้ย่อมเห็นกรรมนั้นในตน
คนทำกรรมดีย่อมได้รับผลดี
คนทำกรรมชั่วย่อมได้รับผลชั่ว
คนหว่านพืชเช่นใดย่อมได้รับผลเช่นนั้น
จูฬนันทิยชาดกที่ ๒ จบ
จบ ๒. จุลลนันทิยชาดก