๗. มัคคทายกเถราปทาน

พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้มีพระจักษุ เสด็จข้ามแม่น้ำแล้วดำเนินไปสู่ป่า ข้าพเจ้าได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ มีพระลักษณะอันประเสริฐพระองค์นั้น

ข้าพเจ้าจึงถือจอบและปุ้งกี๋มา ปรับหนทางนั้นให้ราบเรียบ ถวายอภิวาทพระศาสดาแล้ว ทำจิตของตนให้เลื่อมใส

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการทำทางถวาย

ในกัปที่ ๕๗ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งมีพระนามว่าสุปปพุทธะ ผู้เป็นใหญ่ในหมู่ชน เป็นผู้นำ

|๑๔๙.๓๒| อุตฺตริตฺวาน นทิกํ วนํ คจฺฉติ จกฺขุมา ตมทฺทสาสึ สมฺพุทฺธํ สิทฺธตฺถํ วรลกฺขณํ ฯ |๑๔๙.๓๓| กุทฺทาลปิฏกมาทาย สมํ กตฺวาน ตํ ปถํ สตฺถารํ อภิวาเทตฺวา สกํ จิตฺตํ ปสาทยึ ฯ |๑๔๙.๓๔| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ มคฺคทานสฺสิทํ ผลํ ฯ |๑๔๙.๓๕| สตฺตปญฺญาสกปฺปมฺหิ เอโก อาสึ ชนาธิโป นาเมน สุปฺปพุทฺโธติ นายโก โส นริสฺสโร ฯ |๑๔๙.๓๖| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา มคฺคทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ มคฺคทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

พระสัมพุทธเจ้าผู้มีพระจักษุเสด็จขึ้นสู่ท่าน้ำแล้ว เสด็จดำเนินไปสู่ป่า เรา ได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่า สิทธัตถะ มีพระลักษณะอันประเสริฐ พระองค์นั้น จึงได้ถือเอาจอบและปุ้งกี๋มาปราบหนทางให้ราบเรียบ เราได้ บังคมพระศาสดาแล้ว ยังจิตให้เลื่อมใส ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เรา ได้ทำกรรมใดในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย ในกัลปที่ ๕๗ แต่กัลปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิจอมประชาชนพระองค์หนึ่ง มี พระนามว่าสุปปพุทธะ เป็นผู้นำ เป็นใหญ่กว่านระ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระ- พุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านมรรคทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ มรรคทายกเถราปทาน.