๕. ผุสสิตกัมมิยเถราปทาน (๓๓๕) เล่ม ๓๒
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · ผู้ดำเนินการอ่านข้อเท็จจริงสาธารณะแล้วสรุปเอง
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
ปญฺจมํ ผุสฺสิตกมฺมิยตฺเถราปทานํ (๓๓๕)
๓๓๗|๓๓๗.๓๙| วิปสฺสี นาม สมฺพุทฺโธ โลกเชฏฺโฐ นราสโภ ขีณาสเวหิ สหิโต สงฺฆาราเม วสี ตทา ฯ |๓๓๗.๔๐| อารามทฺวารา นิกฺขมฺม วิปสฺสี โลกนายโก สห สตสหสฺเสหิ อฏฺฐขีณาสเวหิ โส ฯ |๓๓๗.๔๑| อชิเนน นิวตฺโถหํ วากจีรธโรปิ จ กุสุมฺโภทกมาทาย สมฺพุทฺธํ อุปสงฺกมึ ฯ |๓๓๗.๔๒| สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา เวทชาโต กตญฺชลี กุสุมฺโภทกมาทาย พุทฺธมพฺภุกิรึ อหํ ฯ |๓๓๗.๔๓| เตน กมฺเมน สมฺพุทฺโธ ชลชุตฺตมนามโก มม กมฺมํ ปกิตฺเตตฺวา อคมา เยน ปตฺถิตํ ฯ |๓๓๗.๔๔| ผุสฺสิตา ปญฺจสหสฺสา เยหิ ปูเชสหํ ชินํ อฑฺฒเตยฺยสหสฺเสหิ เทวรชฺชมการยึ ฯ |๓๓๗.๔๕| อฑฺฒเตยฺยสหสฺเสหิ จกฺกวตฺติ อโหสหํ อวเสเสน กมฺเมน อรหตฺตํ อปาปุณึ ฯ |๓๓๗.๔๖| เทวราชา ยทาโหสึ มนุชาธิปติ ตทา ตํเยว นามเธยฺยํ เม ผุสฺสิโต นามโหสหํ ฯ |๓๓๗.๔๗| เทวภูตสฺส สนฺตสฺส อถาปิ มานุสสฺส วา สมนฺตา พฺยามโต มยฺหํ ผุสฺสิตํปิ ปวสฺสติ ฯ |๓๓๗.๔๘| ภวา อุคฺฆาฏิตา มยฺหํ กิเลสา ฌาปิตา มม สพฺพาสวปริกฺขีโณ ผุสฺสิตสฺส อิทํ ผลํ ฯ |๓๓๗.๔๙| จนฺทนสฺเสว เม วสฺโส ตถา คนฺโธ ปวายติ สารีรโก มม คนฺโธ อฑฺฒโกเส ปวายติ ฯ |๓๓๗.๕๐| ทิพฺพคนฺธํ สมฺปวนฺตํ ปุญฺญกมฺมสมงฺคินํ คนฺธํ ฆตฺวาน ชานนฺติ ผุสฺสิโต อาคโต อิธ ฯ |๓๓๗.๕๑| สาขา ปลาสกฏฺฐานิ ติณานิปิจ สพฺพโส มม สงฺกปฺปมญฺญาย คนฺโธ สมฺปชฺชเต ขเณ ฯ |๓๓๗.๕๒| สตสหสฺเส อิโต กปฺเป จนฺทนํ อภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ผุสฺสิตทสฺสิทํ ผลํ ฯ |๓๓๗.๕๓| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ผุสฺสิตกมฺมิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ผุสฺสิตกมฺมิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · จับคู่ตามตำแหน่ง · เล่มนี้ทั้งสองฉบับแบ่งเรื่องเท่ากัน จึงเทียบตามลำดับได้ · ชื่อเรื่องไม่ตรงกัน จึงยังไม่ได้ยืนยันว่าเป็นเรื่องเดียวกัน
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๓๔. คันโธทกวรรค] ๕. ผุสิตกัมมิยเถราปทาน ๕. ผุสิตกัมมิยเถราปทาน ประวัติในอดีตชาติของพระผุสิตกัมมิยเถระ (พระผุสิตกัมมิยเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
ครั้งนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน พร้อมด้วยพระขีณาสพทั้งหลาย ประทับอยู่ ณ สังฆาราม
พระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสีนั้น ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก เสด็จออกจากประตูอาราม ได้ประทับยืน พร้อมด้วยพระขีณาสพ ๑๐๐,๐๐๐ องค์
ข้าพเจ้านุ่งหนังสัตว์และห่มผ้าเปลือกไม้ ถือน้ำเจือดอกโกสุม เข้าเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ทำจิตของตนให้เลื่อมใส เกิดโสมนัส ประคองอัญชลี ถือน้ำเจือดอกโกสุมไปประพรมพระพุทธเจ้า
ด้วยกรรมนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ทรงสรรเสริญกรรมของข้าพเจ้าแล้ว ได้เสด็จไปตามพระประสงค์
ข้าพเจ้าได้บูชาพระชินเจ้าด้วยน้ำซึ่งกำหนดได้ ๕,๐๐๐ หยด ได้ครองเทวสมบัติเพราะน้ำ ๒,๕๐๐ หยด
ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิเพราะน้ำ ๒,๕๐๐ หยด ได้บรรลุอรหัตตผลด้วยกรรมที่เหลือ
ในกาลที่ข้าพเจ้าเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ก็มีนามว่าผุสิตะ ในกาลที่ข้าพเจ้าเป็นท้าวเทวราช คำว่า ผุสิตะ นั้นแล เป็นชื่อของข้าพเจ้า
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๕๐๖}
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๓๔. คันโธทกวรรค] ๕. ผุสิตกัมมิยเถราปทาน
เมื่อข้าพเจ้าเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม หยดน้ำย่อมตกโดยรอบข้าพเจ้าข้างละหนึ่งวา
กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว ข้าพเจ้าเป็นผู้สิ้นอาสวะทั้งปวงแล้ว นี้เป็นผลแห่งหยดน้ำ
กายของข้าพเจ้ามีกลิ่นหอมฟุ้งไปเหมือนกลิ่นจันทน์ กลิ่นหอมที่ออกจากร่างกายของข้าพเจ้า ฟุ้งไป ๒๕๐ ชั่วธนู
ชนทั้งหลายสูดกลิ่นหอมอบอวล ที่ประกอบด้วยบุญกรรมแล้ว ย่อมรู้ได้ทันทีว่า พระเจ้าผุสิตะ เสด็จมา ณ ที่นี้
กิ่งไม้ ใบไม้ ท่อนไม้ และแม้กระทั่งหญ้า ทุกชนิด (ดังจะ) รู้ความดำริของข้าพเจ้า ย่อมสำเร็จเป็นกลิ่นหอมทันที
ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ไม้จันทน์บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยหยดน้ำ
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระผุสิตกัมมิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ผุสิตกัมมิยเถราปทานที่ ๕ จบ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๕๐๗}
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อรรถกถาวรรคที่ ๓๔ เป็นต้น
วรรคที่ ๓๔, วรรคที่ ๓๕. วรรคที่ ๓๖, วรรคที่ ๓๗ และวรรคที่ ๓๘ มีเนื้อความง่ายทั้งนั้นแล. -----------------------------------------------------
อรรถกถาที่มีมาก่อนหน้านี้ :- อรรถกถา ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑ เถราปทาน ๓๓. อุมมาปุปผิยวรรค ๗. นิคคุณฑิปุปผิยเถราปทาน (๓๒๗)