พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กุสนาฬิวรรค
๑. กุสนาฬิชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๑๒๑ (Royal Thai)1/10 in กุสนาฬิวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กุสนาฬิวรรค กุสนาฬิชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 56 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 60–60
๑๓. กุสนาฬิวรรค
๑. กุสนาฬิชาดก (๑๒๑)
ว่าด้วยประโยชน์ของการผูกมิตร
(รุกขเทวดากล่าวสรรเสริญมิตตธรรมของเทวดาโพธิสัตว์ว่า)
{๑๒๑} [๑๒๑] บุคคลจะเท่าเทียมกัน ดีกว่ากัน หรือด้อยกว่ากันก็ตาม ก็พึง สร้างมิตตธรรมกันไว้เถิด เพราะมิตรเหล่านั้นเมื่อความเสื่อม เกิดขึ้นก็พึงทำประโยชน์สูงสุดให้กันได้ เหมือนเราผู้ เป็นรุกขเทวดากับเทวดาที่สถิตอยู่ที่กอหญ้าคบหาเป็นมิตรกัน ฉะนั้น
๒. ทุมเมธชาดก (๑๒๒)
ว่าด้วยคนโง่ได้ยศไม่เป็นประโยชน์
(นายควาญช้างกราบทูลถึงเรื่องที่พญาช้างโพธิสัตว์ที่ประกอบด้วย บุญฤทธิ์ไม่สมควรเป็นพาหนะของคนปัญญาทรามแด่พระราชาแล้ว นั่งอยู่บนคอช้างกล่าวคาถานี้ว่า)
{๑๒๒} [๑๒๒] ผู้มีปัญญาทรามได้ยศมาแล้วย่อมประพฤติแต่สิ่งที่ไม่เป็น ประโยชน์แก่ตน ย่อมปฎิบัติเพื่อจะเบียดเบียนตนและคนอื่น
End of ๑. กุสนาฬิชาดก