พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · นตังทัฬหวรรค
๖. กุรุงคมิคชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๒๖๑–๒๖๒ (Royal Thai)6/10 in นตังทัฬหวรรค4 editions
๒๐๖. กุรุงฺคมิคชาตก (๖)
๖. กุรุงคมิคชาดก (๒๐๖)
ว่าด้วยนกและเต่าช่วยกวาง
(นกสตปัตตะช่วยกวางให้พ้นจากบ่วงแล้ว จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต นตังทัฬหวรรค กุรุงคมิคชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 57–57 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 94–94
อิงฺฆ วทฺธมย (๑) ปาสํ ฉินฺท ทนฺเตหิ กจฺฉป
อหํ ตถา กริสฺสามิ ยถา เนหิติ ลุทฺทโก.
- 1ฉ.ม. วฏฺฏมยํ
เอาเถิดเต่าเอ๋ย เจ้าจงใช้ฟันกัดบ่วงหนัง
ส่วนเราจักกระทำโดยวิธีที่นายพรานจะมาไม่ถึง
(พระศาสดาตรัสพระคาถาที่ ๒ ว่า)
กจฺฉโป ปาวิสี วารึ กุรุงฺโค ปาวิสี วนํ
สตปตฺโต ทุมคฺคมฺหา ทูเร ปุตฺเต อปานยีติ.
กุรุงฺคมิคชาตกํ ฉฏฺฐํ.
เต่าก็ลงน้ำ กวางก็เข้าป่า
ส่วนนกสตปัตตะกลับมาถึงต้นไม้แล้ว
ได้พาลูก ๆ หนีไปอยู่แสนไกล
กุรุงคมิคชาดกที่ ๖ จบ
End of ๖. กุรุงคมิคชาดก