พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · ปโรสตวรรค
๑. ปโรสตชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๑๐๑ (Royal Thai)1/10 in ปโรสตวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต ปโรสตวรรค ปโรสตชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 56 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 52–52
๑๑. ปโรสตวรรค
๑. ปโรสตชาดก (๑๐๑)
ว่าด้วยคนมีปัญญาคนเดียวดีกว่าคนโง่ตั้งร้อย
(พระบรมศาสดาทรงประมวลเรื่องแล้วตรัสว่า)
{๑๐๑} [๑๐๑] แม้จะมาประชุมกันตั้งร้อยกว่าคน ถ้าพวกเขาปราศจากปัญญา ก็พึงพินิจกันอยู่ได้เป็นร้อยปี คนที่มีปัญญารู้แจ้งเนื้อความแห่งคําที่บัณฑิตกล่าวไว้แล้วเพียงคนเดียว ยังจะดีกว่า
๒. ปัณณิกชาดก (๑๐๒)
ว่าด้วยปัณณิกอุบาสกลองใจลูกสาวตน
(ลูกสาวพอถูกปัณณิกอุบาสกผู้เป็นบิดาจับมือลองใจดูว่ามีกุมาริกา ธรรมหรือไม่ จึงร่ำไห้ตัดพ้อบิดาว่า)
{๑๐๒} [๑๐๒] เมื่อดิฉันได้รับทุกข์ ผู้ที่จะเป็นที่พึ่งได้ก็คือบิดาของดิฉันเอง แต่ท่านกลับมาทําความประทุษร้ายดิฉันในป่า ดิฉันจะคร่ำครวญ ถึงใครในกลางป่าในเมื่อผู้ที่ควรจะเป็นที่พึ่งของดิฉันได้กลับ มาทําสิ่งที่น่าบัดสีเสียเอง
๓. เวริชาดก (๑๐๓)
ว่าด้วยการอยู่ร่วมกับคนมีเวรกันเป็นทุกข์
(มหาเศรษฐีโพธิสัตว์หนีพ้นพวกโจรไปได้ จึงเปล่งอุทานขึ้นว่า)
End of ๑. ปโรสตชาดก