พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สิคาลวรรค
๓. คุตติลชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๓๓๖–๓๓๗ (Royal Thai)3/10 in สิคาลวรรค4 editions
๒๔๓. คุตฺติลชาตก (๓)
๓. คุตติลชาดก (๒๔๓)
ว่าด้วยคุตติลโพธิสัตว์
(นักขับร้องโพธิสัตว์กล่าวกับท้าวสักกะว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สิคาลวรรค คุตติลชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 70–70 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 115–115
สตฺตตนฺตึ สุมธุรํ รามเณยฺยํ อวาจยึ
โส มํ รงฺคมฺหิ อเวฺหติ สรณํ เม โหหิ โกสิย.
ข้าพระองค์ได้สอนศิษย์ให้เรียนการดีดพิณ ๗ สาย
มีเสียงอันไพเราะ น่าจับจิตจับใจ
เขากลับมาท้าทายข้าพระองค์แข่งขันดีดพิณสู้กันบนเวที
ท้าวโกสีย์ ขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์เถิด
(ท้าวสักกะสดับคำของพระโพธิสัตว์แล้ว จึงตรัสว่า)
อหํ ตํ สรณํ สมฺม อหมาจริยปูชโก
น ตํ ชยิสฺสติ สิสฺโส สิสฺสมาจริย เชสฺสสีติ.
คุตฺติลชาตกํ ตติยํ.
เพื่อนเอ๋ย เราจะเป็นที่พึ่ง
เราเป็นคนบูชาอาจารย์
ศิษย์จักชนะท่านไม่ได้ ส่วนท่านจะชนะศิษย์ นะอาจารย์
คุตติลชาดกที่ ๓ จบ
End of ๓. คุตติลชาดก