พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สิคาลวรรค
๕. มูลปริยายชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๓๔๐–๓๔๑ (Royal Thai)5/10 in สิคาลวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สิคาลวรรค มูลปริยายชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 129–129
๕. มูลปริยายชาดก (๒๔๕)
ว่าด้วยกาลเวลากินสัตว์พร้อมทั้งตัวเอง
(อาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์ถามปัญหาศิษย์แล้วกล่าวว่า)
{๓๔๐} [๓๔๐] กาลเวลาย่อมกินสัตว์ทั้งปวงพร้อมทั้งตัวเองด้วย ก็ผู้ใดกินกาล เวลาได้ ผู้นั้นชื่อว่าเผาตัณหาที่เผาสัตว์ได้แล้ว(พระโพธิสัตว์ตำหนิมาณพเหล่านั้นว่า)
{๓๔๑} [๓๔๑] ศีรษะของนรชนซึ่งมีผมดำยาวปกคลุมถึงคอมีจำนวนมาก บรรดาคนทั้งหลายนี้ จะหาคนผู้มีปัญญาสักคนก็ไม่ได้
๖. พาโลวาทชาดก (๒๔๖)
ว่าด้วยคนมีปัญญาบริโภค
(กุฎุมพีผู้คิดแกล้งโพธิสัตว์ได้กล่าวกะพระโพธิสัตว์ว่า)
{๓๔๒} [๓๔๒] บุคคลผู้ไม่มีศีล ประหารสัตว์ ทรมานสัตว์ และฆ่าสัตว์แล้วให้ เป็นทานผู้ที่บริโภคอาหารเช่นนี้ (แม้จะเป็นสมณะ) ย่อมเข้าไปแปดเปื้อนบาปด้วย(พระโพธิสัตว์ได้ฟังแล้วก็กล่าวว่า)
{๓๔๓} [๓๔๓] แม้ถ้าบุคคลผู้ไม่มีศีลฆ่าบุตรภรรยาแล้วให้เป็นทาน ผู้มีปัญญา แม้จะบริโภคเข้าไปก็ไม่เข้าไปแปดเปื้อนบาปเลย
- ๑ผู้มีปัญญา ในที่นี้หมายถึงผู้สมบูรณ์ด้วยคุณธรรมมีขันติและเมตตาเป็นต้น (ขุ.ชา.อ. ๓/๒๖๓)
End of ๕. มูลปริยายชาดก