พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๒
๗. ติสสเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๒๗๔ (Royal Thai)7/10 in วรรคที่ ๒4 editions
_______
๗. ติสฺสตฺเถรคาถา
๗. ติสสเถรคาถา
ภาษิตของพระติสสเถระ
(พระติสสเถระเมื่อจะประกาศโทษในลาภสักการะและความที่ตนไม่ติดข้องอยู่ ในลาภสักการะนั้น จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๒ ติสสเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 26, pp. 294–294 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 26, pp. 355–355
พหู สปตฺเต ลภติ มุณฺโฑ สงฺฆาฏิปารุโต
ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส สยนสฺส จ.
ภิกษุโล้นครองผ้าสังฆาฏิ มักได้ ข้าว น้ำ ผ้า และที่นอน
ชื่อว่าได้ข้าศึกไว้มาก
เอตมาทีนวํ ญตฺวา สกฺกาเรสุ มหพฺภยํ
อปฺปลาโภ อนวสฺสุโต สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเชติ.
ติสฺโส เถโร.
ภิกษุรู้โทษในลาภสักการะว่า เป็นภัยใหญ่อย่างนี้แล้ว
ควรเป็นผู้มีลาภน้อย มีจิตไม่ชุ่มด้วยตัณหา มีสติ เว้นขาด
End of ๗. ติสสเถรคาถา