พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๒
๖. มหากาลเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๒๗๓ (Royal Thai)6/10 in วรรคที่ ๒4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๒ มหากาลเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 387–387
๖. มหากาลเถรคาถา
สุภาษิตชี้โทษอุปธิ
นัยว่า ท่านพระมหากาลเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๗๓}[๑๕๑] หญิงชื่อกาฬีผู้มีร่างกายใหญ่ ดำดังกา หักขาซ้าย ขาขวา แขนซ้าย แขนขวา และทุบศีรษะของซากศพ ให้มันสมอง ไหลออกเหมือนทุบหม้อนมเปรี้ยววางไว้ตา เดิมแล้วนั่ง เฉยอยู่[๑๕๒] ผู้ใดเป็นผู้ไม่รู้แจ้ง เป็นคนเขลา ก่ออุปธิกิเลส ผู้นั้นย่อม เข้าถึงทุกข์ร่ำไป เพราะฉะนั้น บุคคลผู้รู้ประจักษ์ ว่าอุปธิ กิเลสเป็นเหตุเกิดทุกข์ จึงไม่ควรก่ออุปธิกิเลส เราอย่าถูกเขาทุบศีรษะนอนอยู่อย่างนี้อีกต่อไป
๗. ติสสเถรคาถา
สุภาษิตชี้โทษลาภสักการะ
นัยว่า ท่านพระติสสเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๗๔}[๑๕๓] ภิกษุศีรษะโล้นครองผ้าสังฆาฏิ ได้ข้าว น้ำ ผ้า และ ที่นอนที่นั่ง ย่อมชื่อว่าได้ข้าศึกไว้มาก
[๑๕๔] ภิกษุรู้โทษในลาภสักการะว่าเป็นภัยใหญ่อย่างนี้แล้วควร เป็นผู้มีลาภน้อย มีจิตไม่ชุ่มด้วยราคะ มีสติอยู่
- ๑เป็นหญิงสัปเหร่อทำหน้าที่เผาศพคนหนี่ง (ขุ.เถร.อ. ๑/๔๑๗)
End of ๖. มหากาลเถรคาถา