arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๒

๔. โสมมิตตเถรคาถา

เล่ม ๒๖

Text layerBuddha’s wordsItems ๒๗๑ (Royal Thai)4/10 in วรรคที่ ๒4 editions

_______

๔. โสมมิตฺตตฺเถรคาถา

๔. โสมมิตตเถรคาถา

ภาษิตของพระโสมมิตตเถระ

(พระโสมมิตตเถระเมื่อจะคุกคามพระวิมลเถระด้วยโอวาท จึงได้กล่าว ๒ คาถา ไว้ดังนี้ว่า)

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๒ โสมมิตตเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)

บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 26, pp. 293–293 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 26, pp. 354–354

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ปริตฺตํ ทารุมารุยฺห ยถา สีเท มหณฺณเว

เอวํ กุสีตมาคมฺม สาธุชีวีปิ สีทติ

ตสฺมา ตํ ปริวชฺเชยฺย กุสีตํ หีนวีริยํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

บุคคลเกาะท่อนไม้เล็ก ๆ ย่อมจมลงในมหาสมุทร ฉันใด

บุคคลแม้มีความเป็นอยู่ดี อาศัยคนเกียจคร้าน

ก็จมลงในสังสารวัฏได้ ฉันนั้น

เพราะฉะนั้น บุคคลพึงเว้นคนเกียจคร้านมีความเพียรย่อหย่อนเสีย

บาลี (มหาจุฬาฯ)

วิวิตฺเตหิ อริเยหิ ปหิตตฺเตหิ ฌายิหิ

นิจฺจํ อารทฺธวีริเยหิ ปณฺฑิเตหิ สหาวเสติ.

โสมมิตฺโต เถโร.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

บุคคลพึงอยู่ร่วมกับเหล่าบัณฑิตผู้สงัด เป็นอริยะ

ผู้มีใจเด็ดเดี่ยว เข้าฌานอยู่ ปรารภความเพียรเป็นนิตย์