พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สิคาลวรรค
๓. คุตติลชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๓๖–๓๓๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในสิคาลวรรคมี ๔ ฉบับ
๓ คุตฺติลชาตกํ
๓. คุตติลชาดก
ลูกศิษย์คิดล้างครู
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สิคาลวรรค คุตติลชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
สตฺตตนฺตึ สุมธุรํ รามเณยฺยํ อวาจยึ
โส มํ รงฺคมฺหิ อเวฺหติ สรณํ เม โหหิ โกสิย ฯ
ข้าพระองค์ได้สอนให้ศิษย์ชื่อมุสิละเรียนวิชาดีดพิณ ๗ สาย มีเสียงไพเราะจับใจคนฟัง เขากลับมาขันดีดพิณสู้ข้าพระองค์ ณ ท่ามกลางสนาม ข้าแต่ท้าวโกสีย์ ขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์เถิด.
อหํ ตํ สรณํ สมฺม อหมาจริยปูชโก
น ตํ ชยิสฺสติ สิสฺโส สิสฺสมาจริย เชสฺสสีติ ฯ
คุตฺติลชาตกํ ตติยํ ฯ
ดูกรสหาย ฉันจะเป็นที่พึ่งของท่าน ฉันเป็นผู้บูชาอาจารย์ ศิษย์จักไม่ชนะท่าน ท่านจักชนะศิษย์.
จบ คุตติลชาดกที่ ๓.
จบ ๓. คุตติลชาดก