พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · สีลวรรค
๙. อายาจิตภัตตชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในสีลวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๙. อายาจิตภตฺตชาตก (๑)
๙. อายาจิตภัตตชาดก (๑๙)
ว่าด้วยการฆ่าสัตว์ทำพลีกรรม
(รุกขเทวดาอยู่ที่ค่าคบต้นไม้กล่าวกับกุฎุมพีผู้ฆ่าสัตว์แก้บนว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต สีลวรรค อายาจิตภัตตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๕–๕ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๘–๘
สเจ มุจฺเจ (๒) ปจฺจ มุจฺเจ มุจฺจมาโน หิ พชฺฌสิ
น เหวํ ธีรา มุจฺจนฺติ มุตฺติ พาลสฺส พนฺธนนฺติ.
อายาจิตภตฺตชาตกํ นวมํ.
- ๑ฉ.ม. ปิสฺสาม
- ๒ก. มุญเจ
ถ้าท่านต้องการจะเปลื้องตนให้หลุดพ้น
จงเปลื้องตนให้หลุดพ้นโดยวิธีที่จะไม่ติดแน่นเถิด
เมื่อท่านเปลื้องตนอย่างนี้ ชื่อว่ายังติดแน่นอยู่
เพราะนักปราชญ์ไม่เปลื้องตนให้หลุดพ้นด้วยวิธีอย่างนี้
การเปลื้องตนให้หลุดพ้นอย่างนี้ กลับเป็นการผูกมัดคนพาล
อายาจิตภัตตชาดกที่ ๙ จบ
จบ ๙. อายาจิตภัตตชาดก