พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · หังสิวรรค
๗. ติตติรชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในหังสิวรรคมี ๔ ฉบับ
๗ ติตฺติรชาตกํ
๗. ติตติรชาดก
ว่าด้วยตายเพราะปาก
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต หังสิวรรค ติตติรชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (สยามรัฐ)
อจฺจุคฺคตา อติพลตา ๒ อติเวลํ ปภาสิตา
วาจา หนติ ทุมฺเมธํ ติตฺติรํวาติวสฺสิตนฺติ ฯ
ติตฺติรชาตกํ สตฺตมํ ฯ
ฉบับหลวง
วาจาที่ดังเกินไป ความเป็นผู้มีกำลังแรงเกินไป บุคคลกล่าวล่วงเวลาย่อมฆ่าบุคคลผู้มีปัญญาทรามเสีย ดุจวาจาที่ฆ่านกกระทาผู้ขันดังเกินไปฉะนั้น.
จบ ติตติรชาดกที่ ๗.
จบ ๗. ติตติรชาดก