พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · หังสิวรรค
๕. อนุสาสิกชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในหังสิวรรคมี ๔ ฉบับ
๕ อนุสาสิกชาตกํ ๓
๕. อนุสาสิกชาดก
ว่าด้วยดีแต่สอนผู้อื่น
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต หังสิวรรค อนุสาสิกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (สยามรัฐ)
ยายญฺญมนุสาสติ สยํ โลลุปฺปจารินี
สายํ วิปกฺขิกา เสติ หตา จกฺเกน สาลิกาติ ฯ
อนุสาสิกชาตกํ ปญฺจมํ ฯ
____________
๑ ม สพฺพตฺถ สิงฺคาล ... ฯ ๒ ม. จสทฺโท นตฺถิ ฯ ๓ ม. โลลสาลิกชาตกํ ฯ
ฉบับหลวง
นางนกสาลิกาตัวใด สั่งสอนนกตัวอื่นอยู่เนืองๆ ตัวเองมีปกติเที่ยวไปด้วยละโมบ นางนกสาลิกาตัวนั้นถูกล้อบดแล้วมีปีกหักนอนอยู่.
จบ อนุสาสิกชาดกที่ ๕.
จบ ๕. อนุสาสิกชาดก