พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · หังสิวรรค
๕. อนุสาสิกชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในหังสิวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๑๕. อนุสาสิกชาตก (๕)
๕. อนุสาสิกชาดก (๑๑๕)
ว่าด้วยดีแต่สอนคนอื่น
(หัวหน้านกโพธิสัตว์กล่าวตำหนินางนกป่าว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต หังสิวรรค อนุสาสิกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๙–๒๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๔๗–๔๗
บาลี (มหาจุฬาฯ)
ยายญฺญมนุสาสติ (๑) สยํ โลลุปฺปจารินี
สายํ วิปกฺขิกา เสติ หตา จกฺเกน สาสิกาติ. (๒)
อนุสาสิกชาตกํ ปญฺจมํ.
เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
- ๑ม. ยายญฺเญ...
- ๒ก. สาลิกาติ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
นางนกป่าชื่ออนุสาสิกา
พร่ำสอนนกเหล่าอื่นอยู่เนืองนิตย์
แต่ตนเองกลับโลภจัด
จึงถูกล้อรถบดขยี้ขาดเป็น ๒ ท่อนนอนอยู่ที่หนทางใหญ่
อนุสาสิกชาดกที่ ๕ จบ
จบ ๕. อนุสาสิกชาดก