พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · อปัณณกวรรค
๒. วัณณุปถชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในอปัณณกวรรคมี ๔ ฉบับ
๒ วณฺณุปถชาตกํ ๓
๒. วัณณุปถชาดก
ว่าด้วยผู้ไม่เกียจคร้าน
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต อปัณณกวรรค วัณณุปถชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (สยามรัฐ)
อกิลาสุโน วณฺณุปเถ ๔ ขณนฺตา
อุทงฺคเณ ตตฺถ ปปํ อวินฺทุํ
เอวํ มุนิ วีริยพลูปปนฺโน ๕
อกิลาสุ วินฺเท หทยสฺส สนฺตินฺติ ฯ
วณฺณุปถชาตกํ ทุติยํ ฯ
๑ ม. เอกกนิปาต ฯ ๒ โป. ตํ คเณฺหยฺย อปณฺณกํ ฯ ๓ โป. วณฺณปถชาตกํ ฯ
๔ โป. วณฺณปเถ ฯ ๕. ม. มุนี วิริยพลูปปนฺโน ฯ
ฉบับหลวง
ชนทั้งหลายผู้ไม่เกียจคร้าน ขุดภาคพื้นที่ทางทราย ได้พบน้ำในทางนั้นณ ที่ราบ ฉันใด มุนีผู้ประกอบด้วยความเพียรและกำลัง เป็นผู้ไม่เกียจคร้าน พึงได้ความสงบใจ ฉันนั้น.
จบ วัณณุปถชาดกที่ ๒.
จบ ๒. วัณณุปถชาดก