พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · อสทิสวรรค
๔. คิริทัตตชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๑๗–๒๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในอสทิสวรรคมี ๔ ฉบับ
๔ คิริทตฺตชาตกํ
๔. คิริทัตตชาดก
ว่าด้วยการเอาอย่าง
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต อสทิสวรรค คิริทัตตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ทูสิโต คิริทตฺเตน ๓ หโย สามสฺส ปณฺฑโว
โปราณํ ปกตึ หิตฺวา ตสฺเสวานุวิธิยฺยติ ฯ
๑ ม. อพฺพห ฯ ๒ ม. ปุฏฺโฐ ฯ ๓ ยุ. คิริทนฺเตน ฯ
(พระโพธิสัตว์กราบทูลพระราชาว่า) ม้าชื่อปัณฑวะของพระเจ้าสามะถูกนายควาญม้าชื่อคิริทัตต์ประทุษร้าย จึงละปกติเดิมของตน ศึกษาเอาอย่างนายควาญม้านั่นเอง.
สเจ จ ตนุโช โปโส สิงฺคาราการกปฺปิโต ๑
อานเน ตํ คเหตฺวาน มณฺฑเล ปริวตฺตเย
ขิปฺปเมว ปหนฺตฺวาน ตสฺเสวานุวิธิยฺยตีติ ฯ
คิริทตฺตชาตกํ จตุตฺถํ ฯ
ถ้าบุรุษผู้บริบูรณ์ด้วยอาการอันงดงาม สมควรแก่ม้านั้น ตบแต่งร่างกายงดงาม จับจูงม้านั้นที่บังเหียนพาเวียนไปรอบๆ สนามม้าไซร้ ไม่ช้าเท่าไร ม้านี้ก็จะละความเป็นกระจอกเสีย ศึกษาเอาอย่างบุรุษนั้นเทียว.
จบ คิริทัตตชาดกที่ ๔.
จบ ๔. คิริทัตตชาดก