พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · อสทิสวรรค
๖. ทธิวาหนชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๒๑–๒๒๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในอสทิสวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๘๖. ทธิวาหนชาตก (๖)
๖. ทธิวาหนชาดก (๑๘๖)
ว่าด้วยพระเจ้าทธิวาหนะ
(พระเจ้าทธิวาหนะตรัสถามพระโพธิสัตว์ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต อสทิสวรรค ทธิวาหนชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๐–๕๑ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๘๒–๘๓
วณฺณคนฺธรสูเปโต อมฺโพยํ อหุวา ปุเร
ตเมว ปูชํ ลภมาโน เกนมฺโพ กฏุกปฺผโล.
ในกาลก่อน มะม่วงนี้มีผิวสวย กลิ่นหอม
รสอร่อย ได้รับการบำรุงเหมือนเดิม
เพราะเหตุไร จึงกลับกลายเป็นมะม่วงที่มีรสขมไป
(อำมาตย์โพธิสัตว์กราบทูลแจ้งเหตุของมะม่วงนั้นว่า)
ปุจิมนฺทปริวาโร อมฺโพ เต ทธิวาหน
มูลํ มูเลน สํสฏฺฐํ สาขา สาขา นิเสวเร
อสาตสนฺนิวาเสน เตนมฺโพ กฏุกปฺผโลติ.
ทธิวาหนชาตกํ ฉฏฺฐํ.
ข้าแต่พระเจ้าทธิวาหนะ
มะม่วงของพระองค์มีต้นสะเดาล้อมรอบ
รากกับรากเกี่ยวพันกัน กิ่งกับกิ่งประสานกัน
เพราะการเกี่ยวข้องกับต้นไม้ที่มีรสขมไม่น่าพอใจนั้น
มะม่วงต้นนี้จึงกลายเป็นไม้ที่มีรสขมไป
ทธิวาหนชาดกที่ ๖ จบ
จบ ๖. ทธิวาหนชาดก