พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · อุปาหนวรรค
๖. พกชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๒๑–๓๒๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในอุปาหนวรรคมี ๔ ฉบับ
๒๓๖. พกชาตก (๖)
๖. พกชาดก (๒๓๖)
ว่าด้วยนกยางเจ้าเล่ห์
(ฝูงปลาเห็นนกยางจึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต อุปาหนวรรค พกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๖๘–๖๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๑๑–๑๑๑
ภทฺทโก วตยํ ปกฺขี ทิโช กุมุทสนฺนิโภ
วูปสนฺเตหิ ปกฺเขหิ มนฺทมนฺโทว ฌายติ.
นกตัวนี้ดีจริงหนอ มีปีกเหมือนดอกโกมุท
หุบปีกทั้ง ๒ จับเจ่าซบเซาอยู่
(ปลาโพธิสัตว์มองดูนกยางนั้นแล้ว จึงกล่าวว่า)
นาสฺส สีลํ วิชานาถ อนญฺญาย ปสํสถ
อดมฺห ทิโช น ปาเลติ เตน ปกฺขี น ผนฺทตีติ.
พกชาตกํ ฉฏฺฐํ.
พวกเจ้าไม่รู้ปกติของมัน เพราะไม่รู้จึงพากันสรรเสริญ
นกยางตัวนี้ไม่ได้คุ้มครองพวกเราหรอก
เพราะเหตุนั้น มันจึงไม่ขยับปีก
พกชาดกที่ ๖ จบ
จบ ๖. พกชาดก