พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · อุปาหนวรรค
๙. หริตมาตชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๒๗–๓๒๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในอุปาหนวรรคมี ๔ ฉบับ
๙ หริตมาตชาตกํ ๒
๙. หริตมาตชาดก
ว่าด้วยผู้มีอิสรภาพ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต อุปาหนวรรค หริตมาตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
อาสีวิสมฺปิ มํ สนฺตํ ปวิฏฺฐํ กุมินามุขํ
รุจฺจเต หริตามาตา ยํ มํ ขาทนฺติ มจฺฉกา ฯ
ดูกรท่านผู้เป็นบุตรกบเขียด ปลาทั้งหลายรุมกัดฉันผู้มีพิษแล่นเร็ว เข้าไปยังหน้าลอบ เรื่องนี้ท่านชอบใจหรือ?
วิลุมฺปเตว ปุริโส ยาวสฺส อุปกปฺปติ
ยทา จญฺเญ วิลุมฺปนฺติ โส วิลุตฺโต วิลุมฺปตีติ ฯ
หริตมาตชาตกํ นวมํ ฯ
บุรุษผู้มีอิสรภาพอยู่เพียงใด ก็ย่ำยีผู้อื่นได้อยู่เพียงนั้น คนอื่นมาย่ำยีตนคราวใด คราวนั้น ผู้ที่ถูกย่ำยีก็ย่ำยีตอบบ้าง.
จบ หริตมาตชาดกที่ ๙.
จบ ๙. หริตมาตชาดก