arnon.onlineเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ปทุมุกเขปวรรค

๑๐. ตรณิยเถราปทาน (๒๗๐)

เล่ม ๓๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในปทุมุกเขปวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

ทสมํ ตรณิยตฺเถราปทานํ (๒๗๐)

ตรณิยเถราปทานที่ ๑๐ (๒๗๐)

ว่าด้วยผลแห่งการข้ามส่ง

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ปทุมุกเขปวรรค ตรณิยเถราปทาน (๒๗๐) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)

บาลี (สยามรัฐ)

สุวณฺณวณฺโณ สมฺพุทฺโธ วิปสฺสี ๒ นาม นายโก

นทีตีเร ฐิโต สตฺถา ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขโต ฯ

นาวา น วิชฺชเต ตตฺถ สนฺตารณี มหณฺณเว

นทิยา อภินิกฺขมฺม ตาเรสึ โลกนายกํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ตาเรสึ นรุตฺตมํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ตารณาย อิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตรณิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ตรณิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อุทฺทานํ

อุกฺเขปี เตลจนฺที จ ทีปโท จ วิฬาลิโท

มจฺโฉ ชโว สลฬโท รกฺขโส ตรโณ ทส

คาถาโย เจตฺถ สงฺขาตา ตาฬีสเมกเมว จ ฯ

ปทุมุกฺเขปวคฺโค สตฺตวีโส ฯ

______________

อฏฺฐวีสติโม สุวณฺณพิพฺโพหนวคฺโค

ปฐมํ สุวณฺณพิพฺโพหนิยตฺเถราปทานํ (๒๗๑)

๑ ม. อุปาคตาสโย ฯ ยุ. อุปาคตภาสนิโย ฯ ๒ ม. ยุ. วิปสฺสี ทกฺขิณารโห ฯ

ฉบับหลวง

พระศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า พระนามว่าวิปัสสี มีพระฉวีวรรณดังทองคำผู้นำโลก แวดล้อมด้วยพระภิกษุสงฆ์ ประทับยืนอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำ เรือสำหรับจะข้ามในห้วงมหรรณพนั้นไม่มี เราจึงออกจากแม่น้ำ ข้ามส่งพระศาสดาผู้เป็นนายกของโลก ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราข้ามส่งพระศาสดาผู้สูงสุดกว่านระใด ด้วยการข้ามส่งนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการข้ามส่ง คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระตรณิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ตรณิยเถราปทาน

---------------

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. อากาสุกขิปิยเถราปทาน ๒. เตลมักขิยเถราปทาน

๓. อัฑฒจันทิยเถราปทาน ๔. ทีปทายกเถราปทาน

๕. วิฬาลิทายกเถราปทาน ๖. มัจฉทายกเถราปทาน

๗. ชวหังสกเถราปทาน ๘. สลฬปุปผิยเถราปทาน

๙. อุปาคตหาสนิยเถราปทาน ๑๐. ตรณิยเถราปทาน

และในวรรคนี้นับคาถาได้ ๔๑ คาถา.

จบ ปทุมุกเขปวรรคที่ ๒๗.