พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · สัททสัญญิกวรรค
๑๐. ปิณฑปาติกเถราปทาน (๓๖๐)
เล่ม ๓๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๖๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในสัททสัญญิกวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน สัททสัญญิกวรรค ปิณฑปาติกเถราปทาน (๓๖๐) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๕๕๒–๕๕๔
๑๐. ปิณฑปาติกเถราปทาน
บุพประวัติของพระปิณฑปาติกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายบิณฑบาต
(ท่านพระปิณฑปาติกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๓๖๒} [๓๗] ในกาลนั้น พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะประทับอยู่ในป่าใหญ่ เราจากภพดุสิตมาในมนุษยโลกนี้ได้ถวายบิณฑบาต[๓๘] ได้ถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะ ผู้ทรงมี พระเกียรติยศใหญ่ ทำจิตของตนให้เลื่อมใสแล้วกลับไปยังภพดุสิต[๓๙] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายทานใดในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายบิณฑบาต[๔๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปิณฑปาติกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ ปิณฑปาติกเถราปทานที่ ๑๐
รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. สัททสัญญิกเถราปทาน ๒. ยวกลาปิยเถราปทาน
๓. กิงสุกปูชกเถราปทาน ๔. สโกฏกโกรัณฑทายกเถราปทาน
๕. ทัณฑทายกเถราปทาน ๖. อัมพยาคุทายกเถราปทาน
๗. ปุฏกปูชกเถราปทาน ๘. วัจฉทายกเถราปทาน
๙. สรณาคมนิยเถราปทาน ๑๐. ปิณฑปาติกเถราปทาน
และมีคาถา ๔๐ คาถา
จบ สัททสัญญิกวรรคที่ ๓๖
๓๗. มันทารวปุปผิยวรรค
๑. มันทารวปุปผิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระมันทารวปุปผิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกมณฑารพ
(ท่านพระมันทารวปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๓๖๓} [๑] เราแปลงเพศเป็นมาณพชื่อมงคล จากภพดุสิตมาในมนุษยโลกนี้ ถือเอาดอกมณฑารพมากั้นแดดลมไว้เหนือพระเศียรแห่ง พระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสีผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่[๒] ผู้ประทับนั่งสมาธิอยู่ เรากั้นอยู่ตลอด ๗ วันแล้ว ก็กลับมาสู่เทวโลก
[๓] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๔] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระมันทารวปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล
จบ มันทารวปุปผิยเถราปทานที่ ๑
จบ ๑๐. ปิณฑปาติกเถราปทาน (๓๖๐)