arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · เอกปทุมวรรค

๓. ธชทายกเถราปทาน (๓๔๓)

เล่ม ๓๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๔๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในเอกปทุมวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน เอกปทุมวรรค ธชทายกเถราปทาน (๓๔๓) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๕๓๔–๕๓๕

หน้า ๕๓๔

๓. ธชทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระธชทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายธง

(ท่านพระธชทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๔๕} [๒๐] เราเห็นความสิ้นไปแห่งอุปธิทั้ง ๓ จึงให้ยกธงขึ้นบูชาพระ ศาสดาพระนามว่าติสสะ พระโลกเชษฐ์ผู้องอาจในหมู่นรชน[๒๑] ด้วยกุศลกรรมที่เราทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ เราละกายมนุษย์แล้วได้ไปสู่ชั้นดาวดึงส์[๒๒] ได้เสวยรัชสมบัติในเทวโลก ๓๐๐ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ครั้ง

[๒๓] และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์ โดยคณานับมิได้ เราได้เสวยกรรมของตนที่ตนทำไว้ดีแล้วในกาลก่อน[๒๔] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายธง[๒๕] วันนี้ถ้าเราปรารถนา ก็พึงเอาผ้าเปลือกไม้ปกปิดแผ่นดินพร้อม ทั้งป่าและภูเขาได้ นี้เป็นผลแห่งกรรมที่เราทำไว้ในกาลนั้น[๒๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า เราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

หน้า ๕๓๕

นัยว่า ท่านพระธชทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ธชทายกเถราปทานที่ ๓

๔. ตีณิกิงกณิปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระตีณิกิงกณิปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกหงอนไก่ ๓ ดอก

(ท่านพระตีณิกิงกณิปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๔๖} [๒๗] มีภูเขาชื่อภูตคณะอยู่ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ ที่ภูเขานั้นเราได้ เห็นผ้าบังสุกุลแขวนห้อยอยู่บนยอดไม้[๒๘] ขณะนั้น เราได้เลือกเก็บเอาดอกหงอนไก่ ๓ ดอกมาบูชาผ้า บังสุกุลด้วยจิตโสมนัสยินดี

[๒๙] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งดอกไม้ ๓ ดอก[๓๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระตีณิกิงกณิปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ ตีณิกิงกณิปูชกเถราปทานที่ ๔