พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑๒
๒. วัจฉโคตตเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๔๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๑๒มี ๔ ฉบับ
๒. วจฺฉโคตฺตตฺเถรคาถา
๒. วัจฉโคตตเถรคาถา
ภาษิตของพระวัจฉโคตตเถระ
ทราบว่า พระวัจฉโคตตเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑๒ วัจฉโคตตเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๘๖–๒๘๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๔๔–๓๔๔
บาลี (มหาจุฬาฯ)
เตวิชฺโชหํ มหาฌายี เจโตสมถโกวิโท
สทตฺโถ เม อนุปฺปตฺโต กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.
วจฺฉโคตฺโต เถโร.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
เราซึ่งได้วิชชา ๓ มักเพ่งถึงนิพพานอันเป็นธรรมประณีต
ฉลาดในอุบายสำหรับสงบใจ
ได้บรรลุประโยชน์ตน
ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว
จบ ๒. วัจฉโคตตเถรคาถา