พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สัจจสังยุต · อามกธัญญเปยยาล ปฐมวรรค
๑๐. อปจายิกสูตร
เล่ม ๑๙ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๖๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๙ ในอามกธัญญเปยยาล ปฐมวรรคมี ๔ ฉบับ
อปจายิกสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้อ่อนน้อมต่อผู้เจริญมีน้อย
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัจจสังยุต อามกธัญญเปยยาล ปฐมวรรค อปจายิกสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย กุเลเชฏฺฐาปจายิโน อถ โข เอเตว ๑ พหุตรา สตฺตา เย อกุเลเชฏฺฐาปจายิโนติ ๒ ฯ
วคฺโค ฯ
อุทฺทานํ
อญฺญตฺร ปจฺจนฺตํ ปญฺญาย ๓ สุราเมรยโอทกา
มตฺเตยฺยเปตฺเตยฺยา จาปิ ๔ สามญฺญํ พฺราหฺมปจายิกนฺติ ฯ
_____________
อามกธญฺญเปยฺยาเล ทุติยวคฺโค อฏฺฐโม
๑ ยุ. เอเต ฯ เอวมุปริปิ ฯ ๒ ม. กุเลอเชฏฺฐาปจายิโนติ ฯ ยุ. กุเล
เชฏฺฐาปจายิโนติ ฯ ๓ ม. ปญฺญา ฯ ๔ ยุ. เมตฺเตยฺยา เปตฺเตยฺยา จาปิ ฯ
ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้นอบน้อมต่อบุคคลผู้เจริญในสกุล มีน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่นอบน้อมต่อบุคคลผู้เจริญในสกุล มีมากกว่า ฯลฯ.
จบ สูตรที่ ๑๐
จบ อามกธัญญเปยยาล ปฐมวรรคที่ ๗
---------------
รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. อัญญตรสูตร ๒. ปัจจันตสูตร
๓. ปัญญาสูตร ๔. สุราเมรยสูตร
๕. อุทกสูตร ๖. มัตเตยยสูตร
๗. เปตเตยยสูตร ๘. สามัญญสูตร
๙. พราหมัญญสูตร ๑๐. อปจายิกสูตร
จบ ๑๐. อปจายิกสูตร