พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · ชราวรรค
๙. ทุติยสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๔–๑๗๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในชราวรรคมี ๔ ฉบับ
นวมํ ทุติยสุตฺตํ
ทุติยสูตรที่ ๙
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต ชราวรรค ทุติยสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
บาลี (สยามรัฐ)
กึสุ ทุติยํ ๒ ปุริสสฺส โหติ กึสุ เจนํ ปสาสติ
กิสฺส จาภิรโต มจฺโจ สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจตีติ ฯ
ฉบับหลวง
เทวดาทูลถามว่า
อะไรหนอเป็นเพื่อนของคน อะไรหนอย่อมปกครองคนนั้น และสัตว์
ยินดีในอะไรจึงพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้ ฯ
บาลี (สยามรัฐ)
สทฺธา ทุติยา ปุริสสฺส โหติ ปญฺญา เจนํ ปสาสติ
นิพฺพานาภิรโต มจฺโจ สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจตีติ ฯ
ฉบับหลวง
พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า
ศรัทธาเป็นเพื่อนของคน ปัญญาย่อมปกครองคนนั้น สัตว์ยินดีในพระนิพพานจึงพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้ ฯ
จบ ๙. ทุติยสูตร