พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · สัตติวรรค
๙. จตุจักกสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๔–๗๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในสัตติวรรคมี ๔ ฉบับ
นวมํ จตุจกฺกสุตฺตํ
จตุจักกสูตรที่ ๙
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต สัตติวรรค จตุจักกสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
จตุจกฺกํ นวทฺวารํ ปุณฺณํ โลเภน สํยุตํ
ปงฺกชาตํ มหาวีร กถํ ยาตฺรา ภวิสฺสตีติ ฯ
ท. ข้าแต่พระองค์ผู้มีความเพียรมาก สรีระมีจักร ๔ มีทวาร ๙ เต็มด้วยของไม่สะอาด ประกอบด้วยโลภะ ย่อมเป็นดังว่าเปือกตมความออกไป (จากทุกข์) ได้ จักมีได้อย่างไร ฯ
เฉตฺวา นทฺธึ ๑ วรตฺตญฺจ อิจฺฉาโลภญฺจ ปาปกํ
สมูลํ ตณฺหํ อพฺพุยฺห ๒ เอวํ ยาตฺรา ภวิสฺสตีติ ฯ
ภ. ตัดความผูกโกรธด้วย กิเลสเป็นเครื่องร้อยรัดด้วยความปรารถนาและความโลภอันลามกด้วย ถอนตัณหาอันมีอวิชชาเป็นมูลเสียแล้วอย่างนี้ ความออกไป (จากทุกข์)จึงจักมีได้ ฯ
จบ ๙. จตุจักกสูตร