พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · สัตติวรรค
๑. สัตติสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๖–๕๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในสัตติวรรคมี ๔ ฉบับ
ปฐมํ สตฺติสุตฺตํ
สัตติวรรคที่ ๓
สัตติสูตรที่ ๑
สัตติสูตรที่ ๑
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต สัตติวรรค สัตติสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ
สตฺติยา วิย โอมฏฺโฐ ฑยฺหมาเนว ๑ มตฺถเก
กามราคปฺปหานาย ๒ สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเชติ ฯ
เทวดานั้น ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า
ภิกษุพึงมีสติ เว้นรอบเพื่อละกามราคะ เหมือนบุรุษที่ถูกประหารด้วยหอกมุ่งถอนเสีย และเหมือนบุรุษที่ถูกไฟไหม้บนศีรษะ มุ่งดับไฟ ฉะนั้น ฯ
สตฺติยา วิย โอมฏฺโฐ ฑยฺหมาเนว มตฺถเก
สกฺกายทิฏฺฐิปฺปหานาย สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเชติ ฯ
พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถาว่า
ภิกษุพึงมีสติ เว้นรอบเพื่ออันละสักกายทิฏฐิ เหมือนบุรุษถูกประหารด้วยหอก และเหมือนบุรุษที่ถูกไฟไหม้บนศีรษะ ฯ
จบ ๑. สัตติสูตร