๕. สัมพุลกัจจานเถรคาถา

ฝนตกไปเถิด ฟ้าร้องครืนๆ ไปเถิด และเราคนเดียวอยู่ในถ้ำที่น่ากลัว ถึงเราคนเดียวจะอยู่ในถ้ำที่น่ากลัว ก็ไม่มีความกลัว ความสะดุ้งหวาดเสียว หรือขนลุกขนพอง

|๒๙๒.๑๘๙| ๕ เทโว จ วสฺสติ เทโว จ คฬคฬายติ เอกโก จาหํ เภรเว พิเล วิหรามิ ตสฺส มยฺหํ เอกกสฺส เภรเว พิเล วิหรโต นตฺถิ ภยํ วา ฉมฺภิตตฺตํ วา โลมหํโส วา ฯ |๒๙๒.๑๙๐| ธมฺมตา มเมสา ยสฺส เม เอกกสฺส เภรเว พิเล วิหรโต นตฺถิ ภยํ วา ฉมฺภิตตฺตํ วา โลมหํโส วาติ ฯ สมฺพุลกจฺจาโน เถโร ฯ

ฝนก็ตก ฟ้าก็กระหึ่ม เราอยู่ในถ้ำอันน่ากลัวแต่คนเดียว เมื่อเราอยู่ในถ้ำ อันน่ากลัวคนเดียว ความกลัว ความสะดุ้ง หวาดเสียว หรือขนลุก ขนพองมิได้มีเลย การที่เราอยู่ในถ้ำอันน่ากลัวแต่ผู้เดียว ไม่มีความกลัว หรือสะดุ้งหวาดเสียวนี้ เป็นธรรมดาของเรา.