๓. พากุลเถรคาถา

ผู้ต้องการจะทำกิจที่ควรทำก่อนในภายหลัง ย่อมพลาดจากฐานะที่นำความสุขมาให้ และย่อมเดือดร้อนในภายหลัง

บุคคลพึงพูดถึงสิ่งที่ตนทำได้ ไม่พึงพูดถึงสิ่งที่ตนทำไม่ได้ บัณฑิตทั้งหลายย่อมรู้จักบุคคลผู้ไม่ทำ ดีแต่พูด

นิพพานที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว เป็นสุขดีหนอ ไม่มีความโศก ปราศจากกิเลสดุจธุลี เกษม เป็นที่ดับทุกข์ได้

|๓๐๙.๒๒๕| ๓ โย ปุพฺเพ กรณียานิ ปจฺฉา โส กาตุมิจฺฉติ สุขา โส ธํสเต ฐานา ปจฺฉา จมนุตปฺปติ ฯ |๓๐๙.๒๒๖| ยญฺหิ กยิรา ตญฺหิ วเท ยํ น กยิรา น ตํ วเท อกโรนฺตํ ภาสมานํ ปริชานนฺติ ปณฺฑิตา ฯ |๓๐๙.๒๒๗| สุสุขํ วต นิพฺพานํ สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิตํ อโสกํ วิรชํ เขมํ ยตฺถ ทุกฺขํ นิรุชฺฌตีติ ฯ พากุโล เถโร ฯ

ผู้ใดปรารถนาจะทำการงานที่ควรทำก่อนในภายหลัง ผู้นั้นย่อมพลาดจาก ฐานะอันนำมาซึ่งความสุข และย่อมเดือดร้อนในภายหลัง พึงทำอย่างใด พึงพูดอย่างนั้น ไม่พึงทำอย่างใด ไม่พึงพูดอย่างนั้น บัณฑิตทั้งหลาย ย่อมกำหนดรู้ว่า บุคคลผู้ไม่ทำ มีแต่พูดนั้นมีมาก นิพพานที่พระสัมมา- สัมพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว เป็นสุขดีหนอ ไม่มีความโศก ปราศจาก กิเลสธุลี ปลอดโปร่ง เป็นที่ดับทุกข์.