พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · อุปาหนวรรค
๓. วิกัณณกชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๕–๓๑๖ (Royal Thai)3/10 in อุปาหนวรรค4 editions
๓ วิกณฺณกชาตกํ
๓. วิกัณณกชาดก
คนเห็นแก่อามิสย่อมเดือดร้อน
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต อุปาหนวรรค วิกัณณกชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
กามํ ยหึ อิจฺฉสิ เตน คจฺฉ
วิทฺโธสิ มมฺมมฺหิ วิกณฺณเกน
หโตสิ ภตฺเตน สวาทิเตน ๒
โลโลว ๓ มจฺเฉ อนุพนฺธมาโน ฯ
เจ้าปรารถนาในที่ใด ก็จงไปในที่นั้นเถิด เจ้าเป็นผู้ถูกชะนักของเราแทงแล้ว เจ้าเป็นผู้โลภด้วยอาหารแท้ เมื่อติดตามปลาทั้งหลายมาก็ถูกอาหารมีเสียงกลองกำจัดเสียแล้ว.
เอวมฺปิ โลกามิสโมปตนฺโต
วิหญฺญติ จิตฺตวสานุวตฺตี
โส หญฺญติ ญาติสขาน มชฺเฌ
มจฺฉานุโค โสริว สสสุมาโรติ ฯ
วิกณฺณกชาตกํ ตติยํ ฯ
๑ ม. วุจฺจติ ทุปาหนูปโม ฯ ๒ ม. สุวาทิเตน ฯ ๓ ม. โลโล จ ฯ
บุคคลเห็นแก่โลกามิสแม้อย่างนี้ ชอบประพฤติตามอำนาจของจิต ย่อมเดือดร้อน เขาย่อมเดือดร้อนอยู่ในท่ามกลางหมู่ญาติและสหาย ดุจจระเข้ตัวติดตามปลาไปถูกแทง ฉะนั้น.
จบ วิกัณณกชาดกที่ ๓.
End of ๓. วิกัณณกชาดก