พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · อุปาหนวรรค
๔. อสิตาภุชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๗–๓๑๘ (Royal Thai)4/10 in อุปาหนวรรค4 editions
๔ อสิตาภุชาตกํ
๔. อสิตาภุชาดก
โลภมากลาภหาย
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต อุปาหนวรรค อสิตาภุชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ตฺวเมวทานิมกริ ๑ ยํ กาโม พฺยคมา ตยิ
โสยํ อปฺปฏิสนฺธิโก ขรา ฉินฺนํว เรนุกํ ๒ ฯ
พระองค์นั่นแหละ ได้กระทำเหตุอันนี้ ในบัดนี้ หม่อมฉันปราศจากความรักในพระองค์แล้ว ความรักนั้น ประสานกันอีกไม่ได้ ดุจงาช้างอันตัดขาดแล้วด้วยเลื่อย ฉะนั้น.
อตฺริจฺฉา ๓ อติโลเภน อติโลภมเทน จ
เอวํ หายติ อตฺถมฺหา อหํว อสิตาภุยาติ ฯ
อสิตาภุชาตกํ จตุตฺถํ ฯ
บุคคลผู้ปรารถนาเกินส่วน ย่อมเสื่อมจากประโยชน์ เพราะความโลภเกินประมาณ และเพราะความมัวเมาอันเกิดจากความโลภเกินประมาณเหมือนเราเสื่อมจากนางอสิตาภู ฉะนั้น.
จบ อสิตาภุชาดกที่ ๔.
End of ๔. อสิตาภุชาดก