พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · อุปาหนวรรค
๔. อสิตาภุชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๗–๓๑๘ (Royal Thai)4/10 in อุปาหนวรรค4 editions
๒๓๔. อสิตาภูชาตก (๔)
๔. อสิตาภูชาดก (๒๓๔)
ว่าด้วยพระนางอสิตาภู
(พระนางอสิตาภูตรัสกับพรหมทัตตกุมารว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต อุปาหนวรรค อสิตาภุชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 67–67 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 110–110
ตฺวเมวทานิมกริ (๑) ยํ กาโม พฺยคมา ตยิ
โสยํ อปฺปฏิสนฺธิโก ขรฉินฺนํว เรนุกํ. (๒)
- 1ฉ.ม. ...มกร
- 2สี.อิ. เรรุกํ
พระองค์นั่นแหละได้ทรงกระทำเหตุนี้ในกาลนี้
หม่อมฉันปราศจากความรักใคร่ในพระองค์เสียแล้ว
บัดนี้ ความรักใคร่นี้นั้นไม่อาจจะเชื่อมประสานได้อีก
เหมือนกับงาช้างที่ถูกเลื่อยตัดขาดไม่อาจจะเชื่อมต่อได้ดังเดิม
(ครั้นพระนางเสด็จจากไปแล้ว พรหมทัตตกุมารจึงคร่ำครวญว่า)
อตฺริจฺฉํ (๑) อติโลเภน อติโลภมเทน จ
เอวํ หายติ อตฺถมฺหา อหํว อสิตาภุยาติ.
อสิตาภูชาตกํ จตุตฺถํ.
- 1ก. อตฺริจฺฉา
บุคคลผู้ปรารถนาเกินประมาณเพราะความโลภเกินไป
และเพราะความเมาในความโลภเกินไปจึงเสื่อมจากประโยชน์อย่างนี้เหมือนตัวเราเสื่อมจากพระนางอสิตาภู
อสิตาภูชาดกที่ ๔ จบ
End of ๔. อสิตาภุชาดก