พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · อุปาหนวรรค
๑. อุปาหนชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๑–๓๑๒ (Royal Thai)1/10 in อุปาหนวรรค4 editions
_______
๙. อุปาหนวคฺค
๒๓๑. อุปาหนชาตก (๑)
๙. อุปาหนวรรค
หมวดว่าด้วยอุปมาด้วยรองเท้า
๑. อุปาหนชาดก (๒๓๑)
ว่าด้วยการใช้ศิลปะในทางที่ผิดก่อให้เกิดโทษเหมือนรองเท้ากัด
(นายควาญช้างโพธิสัตว์กราบทูลพระราชาว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต อุปาหนวรรค อุปาหนชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 66–66 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 108–108
ยถาปิ กีตา ปุริสสฺสุปาหนา
สุขสฺส อตฺถาย ทุขํ อุทพฺพเห
ฆมฺมาภิตตฺตา ถลสา ปปีฬิตา
ตสฺเสว ปาเท ปุริสสฺส ขาทเร.
รองเท้าที่คนซื้อมาเพื่อต้องการความสบายเท้า
กลับนำทุกข์มาให้
รองเท้านั้นถูกความร้อนแผดเผา
ถูกพื้นครูดสี ย่อมกัดเท้าคนผู้นั้นนั่นแหละ ฉันใด
เอวเมว โย ทุกฺกุลีโน อนริโย
ตุมฺมาก (๑) วิชฺชญฺจ สุตญฺจ อาทิย
ตเมว โส ตตฺถ สุเตน ขาทติ
อนริโย วุจฺจติ ทุปาหนูปโมติ. (๒)
อุปาหนชาตกํ ปฐมํ.
- 1ฉ.ม. ตมฺหาก
- 2สี.อิ. ปานทูปโม
ผู้ใดเกิดในตระกูลต่ำ ไม่ใช่อารยชน
เรียนศิลปวิทยาในสำนักของอาจารย์แล้ว
ผู้นั้นย่อมฆ่าตนเองด้วยศิลปวิทยาที่เรียนมา
ในสำนักของอาจารย์นั้น ฉันนั้น
บุคคลนั้นบัณฑิตเรียกว่า อนารยชน
เปรียบด้วยรองเท้าที่ทำไม่ดี
อุปาหนชาดกที่ ๑ จบ
End of ๑. อุปาหนชาดก