พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · กัลยาณธรรมวรรค
๖. กฬายมุฏฐิชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๑–๒๐๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในกัลยาณธรรมวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๗๖. กฬายมุฏฺฐิชาตก (๖)
๖. กฬายมุฏฐิชาดก (๑๗๖)
ว่าด้วยลิงซัดลูกเดือยทิ้งทั้งกำมือ
(อำมาตย์โพธิสัตว์ผู้สำเร็จราชกิจกราบทูลถึงความประพฤติของลิงว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต กัลยาณธรรมวรรค กฬายมุฏฐิชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๔๗–๔๗ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๗๗–๗๗
พาโล วตายํ ทุมสาขโคจโร
ปญฺญา ชนินฺท นยิมสฺส วิชฺชติ
กฬายมุฏฺฐึ อวกิริย เกวลํ
เอกํ กฬายํ ปติตํ คเวสติ.
ข้าแต่พระองค์ผู้จอมชน ลิงที่เที่ยวไปตามกิ่งไม้นี้
เป็นลิงโง่แท้ ๆ ลิงตัวนี้ไม่มีปัญญา
มันซัดลูกเดือยทั้งกำจนหมด
แล้วเที่ยวหาลูกเดือยที่ตกลงไปยังพื้นดินกินทีละเม็ด
(ครั้นพระโพธิสัตว์กราบทูลอย่างนี้แล้ว จึงกราบทูลว่า)
เอวเมว มยํ ราช เย จญฺเญ อติโลภิโน
อปฺเปน พหุํ ชิยฺยาม กฬาเยเนว วานโรติ.
กฬายมุฏฺฐิชาตกํ ฉฏฺฐํ.
ข้าแต่มหาราช พวกเราก็ดี ชนเหล่าอื่นก็ดี
ที่มีความโลภจัด จะเสื่อมจากประโยชน์ส่วนมาก
เพราะประโยชน์ส่วนน้อยเหมือนลิงเสื่อมจากลูกเดือย
กฬายมุฏฐิชาดกที่ ๖ จบ
จบ ๖. กฬายมุฏฐิชาดก