พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · กัลยาณธรรมวรรค
๒. ทัททรชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๙๓–๑๙๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในกัลยาณธรรมวรรคมี ๔ ฉบับ
๒ ททฺทรชาตกํ
๒. ทัททรชาดก
ราชสีห์กับสุนัขจิ้งจอก
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต กัลยาณธรรมวรรค ทัททรชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
โก นุ สทฺเทน มหตา อภินาเทติ ททฺทรํ
ตํ ๒ สีหา นปฺปฏินทนฺติ โก นาเมโส มิคาภิภู ๓ ฯ
ข้าแต่คุณพ่อผู้ครอบงำมฤคชาติทั้งหลาย ใครหนอมีเสียงใหญ่โตจริงย่อมทำทัททรบรรพตให้บรรลือสนั่นยิ่งนัก ราชสีห์ทั้งหลาย ย่อมไม่อาจบันลือโต้ตอบมันได้ นั่นเรียกว่า สัตว์อะไร?
อธโม มิคชาตานํ สิคาโล ตาต วสฺสติ
ชาติมสฺส ชิคุจฺฉนฺตา ตุณฺหี สีหา สมจฺฉเรติ ฯ
ททฺทรชาตกํ ทุติยํ ฯ
___________
๑ ม. กลฺยาณวคฺโค ฯ ๒ สี. ยุ. กึ ฯ ๓ สี. ม. มิคาธิภู ฯ
ลูกเอ๋ย นั่นคือสุนัขจิ้งจอก เป็นสัตว์เลวทรามต่ำช้ากว่ามฤคชาติทั้งหลายมันหอนอยู่ ราชสีห์ทั้งหลายรังเกียจชาติของมัน จึงได้พากันนิ่งเฉยเสีย.
จบ ทัททรชาดกที่ ๒.
จบ ๒. ทัททรชาดก