arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · นตังทัฬหวรรค

๔. วีรกชาดก

เล่ม ๒๗

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๕๗–๒๕๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในนตังทัฬหวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต นตังทัฬหวรรค วีรกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๐๕–๑๐๕

หน้า ๑๐๕

๔. วีรกชาดก (๒๐๔)

ว่าด้วยโทษของการเอาอย่างผู้อื่น

(นางกาถามกาวีรกะโพธิสัตว์ว่า)

{๒๕๗} [๒๕๗] ข้าแต่ท่านวีรกะท่านเห็นนกที่ร้องเสียงเพราะ มีสีเหมือน สร้อยคอนกยูง ชื่อว่าสวิฏฐกะ ซึ่งเป็นผัวของฉันบ้างไหม(กาวีรกะกล่าวว่า)

{๒๕๘} [๒๕๘] นกสวิฏฐกะทำตามกริยาของปักษีที่เที่ยวไปได้ทั้งทางนํ้าและทางบก ซึ่งบริโภคปลาสดเป็นนิจนั้น ถูกสาหร่ายพันคอตายเสียแล้ว

๕. คังเคยยชาดก (๒๐๕)

ว่าด้วยเต่าโอ้อวดตัว

(เต่าพูดกับปลาว่า)

{๒๕๙} [๒๕๙] ปลาที่อยู่ในแม่นํ้าคงคาก็งาม และที่อยู่แม่น้ำยมุนาก็งาม แต่ สัตว์สี่เท้าผู้มีปริมณฑลเพียงดังต้นไทร มีคอยาวหน่อยหนึ่งตัว นี้ย่อมรุ่งเรืองยิ่งกว่าใครทั้งหมด(ปลาพูดว่า)

{๒๖๐} [๒๖๐] ท่านไม่บอกสิ่งที่เราถาม เราถามอย่างหนึ่ง ท่านตอบเสียอย่างหนึ่ง ผู้ที่สรรเสริญตนเองนี้เราไม่ชอบใจเลย