พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · นตังทัฬหวรรค
๒. เกฬิสีลชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๕๓–๒๕๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในนตังทัฬหวรรคมี ๔ ฉบับ
๒๐๒. เกฬิสีลชาตก (๒)
๒. เกฬิสีลชาดก (๒๐๒)
ว่าด้วยผู้มีปกติมัวเมาในการเล่น
(พระศาสดาทรงนำอดีตนิทานมาแสดงแล้ว จึงได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต นตังทัฬหวรรค เกฬิสีลชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๖–๕๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๙๑–๙๑
หํสา โกญฺจา มยูรา จ หตฺถิโย (๑) ปสทา มิคา
สพฺเพ สีหสฺส ภายนฺติ นตฺถิ กายสฺมิ ตุลฺยตา.
- ๑ฉ.ม. หตฺถโย, สี. หตฺถิโน
พวกหงส์ก็ดี นกกระเรียนก็ดี นกยูงก็ดี
ช้างก็ดี เนื้อฟานก็ดี กลัวราชสีห์ด้วยกันทั้งนั้น
ร่างกายไม่ถือเป็นประมาณ
เอวเมว มนุสฺเสสุ ทหโร เจปิ ปญฺญวา
โส หิ ตตฺถ มหา โหติ เนว พาโล สรีรวาติ.
เกฬิสีลชาตกํ ทุติยํ.
ในหมู่มนุษย์ก็เหมือนกัน
แม้เด็กถ้ามีปัญญาก็เป็นผู้ใหญ่ได้
ส่วนคนพาลถึงจะมีร่างกายใหญ่โตก็เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้
เกฬิสีลชาดกที่ ๒ จบ
จบ ๒. เกฬิสีลชาดก