พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · สีลวรรค
๘. มตกภัตตชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในสีลวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต สีลวรรค มตกภัตตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๑–๑๑
๘. มตกภัตตชาดก (๑๘)
ว่าด้วยสัตว์ไม่ควรฆ่าสัตว์
(รุกขเทวดาโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่มหาชนว่า)
{๑๘} [๑๘] หากสัตว์ทั้งหลายจะพึงรู้อย่างนี้ว่า ‘ความเกิดและความเติบโต นี้เป็นทุกข์’ สัตว์จึงไม่ควรฆ่าสัตว์ด้วยกัน เพราะว่าผู้ชอบฆ่า สัตว์ย่อมเศร้าโศก
๙. อายาจิตภัตตชาดก (๑๙)
ว่าด้วยการเปลื้องตนที่ถูกวิธี
(รุกขเทวดากล่าวกะกุฎุมพีผู้ฆ่าสัตว์มาแก้บนว่า)
{๑๙} [๑๙] ถ้าท่านปรารถนาจะเปลื้องตนจากการบนบาน ท่านละโลกนี้ไป แล้วก็จะพ้นได้ ก็ท่านเปลื้องตนอยู่อย่างนี้ กลับจะติดหนักเข้า ไปอีกเพราะนักปราชญ์หาได้เปลื้องตนด้วยอาการอย่างนี้ไม่ การเปลื้องตนของคนพาลแบบนี้จัดเป็นการผูกมัดไป
- ๑ท่านละโลกนี้ไปแล้วก็จะพ้นได้ หมายถึงว่า จงเปลื้องตนให้หลุดพ้นโดยวิธีที่จะไม่ผูกมัดตนไว้ด้วย บาปกรรมในปรโลก หรือโดยวิธีที่บาปกรรมจะไม่ตามไปให้ผลในปรโลก (นัย ขุ.ชา.อ. ๑/๒๓๗)
จบ ๘. มตกภัตตชาดก