arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · สีลวรรค

๘. มตกภัตตชาดก

เล่ม ๒๗

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในสีลวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต สีลวรรค มตกภัตตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๑–๑๑

หน้า ๑๑

๘. มตกภัตตชาดก (๑๘)

ว่าด้วยสัตว์ไม่ควรฆ่าสัตว์

(รุกขเทวดาโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่มหาชนว่า)

{๑๘} [๑๘] หากสัตว์ทั้งหลายจะพึงรู้อย่างนี้ว่า ‘ความเกิดและความเติบโต นี้เป็นทุกข์’ สัตว์จึงไม่ควรฆ่าสัตว์ด้วยกัน เพราะว่าผู้ชอบฆ่า สัตว์ย่อมเศร้าโศก

๙. อายาจิตภัตตชาดก (๑๙)

ว่าด้วยการเปลื้องตนที่ถูกวิธี

(รุกขเทวดากล่าวกะกุฎุมพีผู้ฆ่าสัตว์มาแก้บนว่า)

{๑๙} [๑๙] ถ้าท่านปรารถนาจะเปลื้องตนจากการบนบาน ท่านละโลกนี้ไป แล้วก็จะพ้นได้ ก็ท่านเปลื้องตนอยู่อย่างนี้ กลับจะติดหนักเข้า ไปอีกเพราะนักปราชญ์หาได้เปลื้องตนด้วยอาการอย่างนี้ไม่ การเปลื้องตนของคนพาลแบบนี้จัดเป็นการผูกมัดไป

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ท่านละโลกนี้ไปแล้วก็จะพ้นได้ หมายถึงว่า จงเปลื้องตนให้หลุดพ้นโดยวิธีที่จะไม่ผูกมัดตนไว้ด้วย บาปกรรมในปรโลก หรือโดยวิธีที่บาปกรรมจะไม่ตามไปให้ผลในปรโลก (นัย ขุ.ชา.อ. ๑/๒๓๗)