พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · อสัมปทานวรรค
๒. ปัญจภีรุกชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๓๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในอสัมปทานวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๓๒. ปญฺจภีรุกชาตก (๒)
๒. ปัญจภีรุกชาดก (๑๓๒)
ว่าด้วยความไม่หวาดสะดุ้งกลัว
(พระโพธิสัตว์คิดถึงเหตุการณ์ที่ตนรอดพ้นจากนางยักษิณี จึงเปล่งอุทานว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต อสัมปทานวรรค ปัญจภีรุกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๓–๓๓ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๔–๕๔
กุสลูปเทเส ธิติยา ทฬฺหาย จ
อวตฺถิตตฺตาภยภีรุตาย (๑) จ
น รกฺขสีนํ วสมาคมิมฺหเส
ส โสตฺถิภาโว มหตา ภเยน เมติ.
ปญฺจภีรุกชาตกํ (๒) ทุติยํ.
- ๑ฉ.ม. อนิวตฺติตตฺตา...
- ๒ฉ.ม. ภีรุกชาตกํ, สี.อิ. ปญฺจครุกชาตกํ
เราไม่ตกอยู่ในอำนาจของพวกรากษส
เพราะความเพียรอันมั่นคงในคำแนะนำของท่านผู้ฉลาด
และเพราะความไม่หวาดหวั่นต่อภัยและความสะดุ้งกลัว
ความสวัสดีจากภัยอันใหญ่หลวงนั้นจึงมีแก่เรา
ปัญจภีรุกชาดกที่ ๒ จบ
จบ ๒. ปัญจภีรุกชาดก