พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑๑
๕. มลิตวัมภเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๔๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในวรรคที่ ๑๑มี ๔ ฉบับ
๕. มลิตวัมภเถรคาถา
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑๑ มลิตวัมภเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (สยามรัฐ)
๕ อุกฺกณฺฐิโตปิ น วเส รมมาโนปิ ปกฺกเม
น เตฺววานตฺถสหิตํ วเส วาสํ วิจกฺขโณติ ฯ
มลิตวมฺโภ เถโร ฯ
ฉบับหลวง
เราเกิดความกระสันขึ้นในที่ใด เราย่อมไม่อยู่ในที่นั้น แม้เราจะยินดีอย่างนั้น ก็พึงหลีกไปเสีย แต่เราเห็นว่า การอยู่ในที่ใดจะไม่มีความ
เสื่อมเสีย เราก็พึงอยู่ในที่นั้น.
จบ ๕. มลิตวัมภเถรคาถา