พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๔
๓. โสปากเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในวรรคที่ ๔มี ๔ ฉบับ
_______
๓. โสปากตฺเถรคาถา
๓. โสปากเถรคาถา
ภาษิตของพระโสปากเถระ
ทราบว่า ท่านพระโสปากเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๔ โสปากเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๖๖–๒๖๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๑๕–๓๑๕
บาลี (มหาจุฬาฯ)
ยถาปิ เอกปุตฺตสฺมึ ปิยสฺมึ กุสลี สิยา
เอวํ สพฺเพสุ ปาเณสุ สพฺพตฺถ กุสโล สิยาติ.
โสปาโก เถโร.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
บุคคลมีอัธยาศัยประกอบด้วยเมตตา
ในบุตรคนเดียวที่น่ารัก ฉันใด
ภิกษุพึงมีอัธยาศัยประกอบด้วยเมตตา
ในสัตว์ทั้งปวงในที่ทุกแห่ง ฉันนั้น
จบ ๓. โสปากเถรคาถา