arnon.onlineเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๗

๒. วัชชีปุตตกเถรถาคา

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๙๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๗มี ๔ ฉบับ

๒. วัชชีปุตตกเถรถาคา

สุภาษิตเกี่ยวกับการอยู่ป่า

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๗ วัชชีปุตตกเถรถาคา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (สยามรัฐ)

๒ เอกกา มยํ อรญฺเญ วิหราม

อปวิทฺธํว วนสฺมึ ทารุกํ

ตสฺส เม พหุกา ปิหยนฺติ

เนรยิกา วิย สคฺคคามินนฺติ ฯ

วชฺชิปุตฺตโก ๑ เถโร ฯ

ฉบับหลวง

เราอยู่ในป่าแต่ผู้เดียว เหมือนท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ชนเป็นอันมากพากันรักใคร่ต่อเรา เหมือนสัตว์นรกพากันรักใคร่ต่อบุคคลผู้ไปสู่สวรรค์

ฉะนั้น.