พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๗
๒. วัชชีปุตตกเถรถาคา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๙๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๗มี ๔ ฉบับ
๒. วัชชีปุตตกเถรถาคา
สุภาษิตเกี่ยวกับการอยู่ป่า
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๗ วัชชีปุตตกเถรถาคา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (สยามรัฐ)
๒ เอกกา มยํ อรญฺเญ วิหราม
อปวิทฺธํว วนสฺมึ ทารุกํ
ตสฺส เม พหุกา ปิหยนฺติ
เนรยิกา วิย สคฺคคามินนฺติ ฯ
วชฺชิปุตฺตโก ๑ เถโร ฯ
ฉบับหลวง
เราอยู่ในป่าแต่ผู้เดียว เหมือนท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ชนเป็นอันมากพากันรักใคร่ต่อเรา เหมือนสัตว์นรกพากันรักใคร่ต่อบุคคลผู้ไปสู่สวรรค์
ฉะนั้น.
จบ ๒. วัชชีปุตตกเถรถาคา