พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๗
๖. เมฆิยเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในวรรคที่ ๗มี ๔ ฉบับ
_______
๖. เมฆิยตฺเถรคาถา
๖. เมฆิยเถรคาถา
ภาษิตของพระเมฆิยเถระ
ทราบว่า ท่านพระเมฆิยเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๗ เมฆิยเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๗๔–๒๗๔ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๒๗–๓๒๗
บาลี (มหาจุฬาฯ)
อนุสาสิ มหาวีโร สพฺพธมฺมาน ปารคู
ตสฺสาหํ ธมฺมํ สุตฺวาน วิหาสึ สนฺติเก รโต
ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.
เมฆิโย เถโร.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
พระมหาวีระผู้ถึงฝั่งธรรมทั้งปวงแล้ว
ได้ทรงพร่ำสอนเรา
เราฟังธรรมของพระพุทธองค์แล้ว มีสติ
อยู่ในสำนัก ได้บรรลุวิชชา ๓
เราได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว
จบ ๖. เมฆิยเถรคาถา